تغییر کاربریِ یک پرونده

تلویزیون ایران پس از چهار دهه اصرار بر «زنده بودن حاج احمد متوسلیان و ۳همراهش در زندان‌های اسراییل» اعلام کرده که آنها به شهادت رسیده‌اند. اخباری هم درباره احتمال تشییع پیکرشان منتشر شده است. و اما پشت پرده ماجرا:

۳۸سال پیش در ۱۱ ژوئن ۱۹۸۲ حاج احمد و نیروهای سپاه بدون هماهنگی با سوریه به دمشق رفتند تا از آنجا به لبنان بروند. این در حالی بود که فردای آن روز، سوریه قرار بود طرح آتش‌بس با اسراییل و خروج نیروهایش از جنوب لبنان و جبل را امضا کند. حافظ اسد و برادرش رفعت اسد این سفر و برنامه‌هایش را مخالف قرار جدیدشان با اسراییل می‌دانستند و آنها را محاصره کردند. درگیری شدیدی بین حاج احمد و سوری‌ها پیش آمد و سرانجام با نقشه فلسطینی‌ها و هماهنگی عماد مغنیه (از حزب‌الله) و یکی از ژنرال‌های سوری از محاصره خارج شدند و به لبنان رفتند. این کار باعث خشم حکومت سوریه شد و اطلاعاتِ رفت و آمدشان را به ایلی حبیقه (از رهبران فالانژهای لبنان و هم‌پیمان با اسراییل) دادند و آنها در ۴ ژوییه همان سال در بازرسی «برباره» بازداشت و در همان ساعات نخست کشته شدند. حمید داودآبادی (پژوهشگر پرونده متوسلیان و نویسنده کتاب “۳۷سال”) می‌گوید حاج قاسم سلیمانی به او گفته بود که آنها همان روز کشته شدند و سالها پیش بازمانده پیکرشان به ایران منتقل شد.

سیزده سال پیش به سفارش پرس‌تی‌وی، ساخت مستندی درباره احمد متوسلیان و سه همراهش، در لبنان، فرانسه و ایران کلید خورد. مستندسازان در مرحله تحقیقات و به روایتِ شاهدان زنده به این نتیجه رسیدند که حاج احمد و همراهانش همان اول کار به شهادت رسیدند. مسئولان ایرانی اما می‌دانستند و از نتایج تحقیقات تعجب نکردند! با این حال، جلوی پخش این بخش از مستند گرفته شد با این توجیه که «ما به تبلیغ زنده بودن آنها نیاز داریم» وقتی از مسئول مربوطه پرسیدند «چشم‌انتظاریِ خانواده‌های‌شان چه می‌شود؟» گفت «مصالح نظام مهمتر است». خانواده‌های حاج احمد، رستگار مقدم، اخوان و موسوی دهها سال چشم‌انتظار ماندند. در این سالها پدر حاج احمد، پدر و مادر رستگار مقدم، پدر و مادر کاظم اخوان و مادر سید محسن موسوی در چشم‌انتظاری جان دادند. اما سال۹۵ خامنه‌ای در حالی که می‌دانست آنها زنده نیستند در دیدار با بازماندگان گفت: «خدا هر چه سریعتر اسباب آزادی‌شان را فراهم کند و چشم و دل‌تان روشن شود». هرچند همان سال وقتی خبرگزاری سپاه برای تبلیغات زنده‌ماندن‌شان به دیدار بی‌بی معصومه (مادر حاج احمد) رفت او گفت: «منتظرش نیستم. شاید شهید شده باشد»!

در تمام این سالها نظام نه تنها از شهادت آنها خبر داشت بلکه می‌دانست سوریه در شهادت آنها نقش کلیدی دارد اما ادعای زنده بودن‌شان در زندان‌های اسراییل را به ابزاری تبلیغاتی تبدیل کرد. این روزها گویا وقتش رسیده که «تغییر کاربری» دهند. الان به تشییعِ پیکر حاج احمد و همراهانش محتاج‌ترند تا تبلیغ زنده‌بودن‌شان!

محمد جواد اکبرین

Print Friendly, PDF & Email