رزمندگان بدون مرز!؟

اگر از آموزه های اصیل نبوی/علوی، “عدالت “ ، “مساوات“ ، “ نوعدوستی“ و “فروتنی“ (فروتن: “خیره مأمول و شره مأمون“)را نیاموزیم وفقط دست به قبضه شمشیر ،سودای جهانگشايی و فتوحات آندلسی در گنبد سودایمان بپزیم؛ ( اسلام سلحشور و جهانگشای اموی و عباسی) آنگاه چه فرقی با امویان و عباسیان خواهیم داشت که ننگ تاریخ مسلمانی اند؟!
مگر آن امام همام نفرمود : «اگر فقط برای احقاق حق و ابطال باطل در میان شما متعهد و مسئول (عندالله) نبودم “ لألقیت حبلها علی غاربها“؟!» و مگر آن امام همام ،در ماتم بی غیرتی مسلمانان در سکوت محافظه کارانه نسبت به ربودن خلخال از پای یهودیه ؛ابراز تاسف ای کمتر از شهادت سردار بینظیر تاریخ ، مالک اشتر نخعی از خود بروز داد؟! (آنهم شهادت مظلومانه ای که به غدر و مکر و ترور دشمن رخ داد ونه در میدان نبرد تن به تن )

بنابر این ، در عصر غیبت چنان معصوم و عادل و فروتن و نوعدوستی ، ادعای جهاد کردن عین تفرعن و بلاهت أموی است .

محمد امجد

Print Friendly, PDF & Email