مگر هرکسی به جایی بار یافت، دریافت ؟!

شهر که شلوغ می‌شود و تنورها داغ، هر آلوده‌ای که با نردبان دیگری بر بام آمده عر و بوق می‌کند.

آدم خوبست حد خودش را بداند. مگر عوالم باطنی، مراتب سلوکی و شناسایی اهل معنا، نقالی حدیث در جالیز عاریتی است که هر مدعی بی‌تمیزی در مقام داوری این و آن برآید و صرف داشتن نسبتی یا نگاشتن دو اثر باسمه‌ای بازیگوشانه به تایید و رد اولیای خاموشِ خدا برخیزد.

خوبست آدم یک نگاهی به درون پلید و پیشینه آلوده خودش بکند بعد دهان وا کند و قلم براند. امر بر بعضی‌ها مشتبه شده خیال می‌کنند با چهار مخاطب و انتشار در فضای مجازی می‌شود نسبت به عالم و آدم نظر داد و محترم ماند !

اظهارنظر و داوری در هر موضوعی مقدمات و لوازم خود را دارد، آدمی که آلوده به مال حرام و انباشته از رذایل اخلاقی و نفسانی است و بضرب هتک و تخریب دیگران و اعانه پیدا و پنهان، شهرت پیدا کرده غلط می‌کند در مورد دیگرانی که عمری با وارستگی، پرهیز، احتیاط، ریاضت، خاکساری، روزی پاک و خدمتِ خلق به مراتبی معنوی و خاموش رسیده‌اند و امتحان‌های دشوار پس داده‌اند، اظهارنظر می‌کند.

حکما از قدیم گفته‌اند “السِّـنْخيّـةُ عِـلَّةُ الاِنْضِمام”، آخر چه شباهت و سنخیتی میان متفرعن آلوده و سالک وارسته‌ است که هر بافنده‌ شهرت‌طلبی با دو شاهدِمثال و ادعای نسبت و سبب، خودش را به دیبای اطلسی بدوزد ! مگر هرکسی به جایی بار یافت، دریافت ؟! عجب شرب‌الیهودی است حقیقتا !

برگرفته از فیس بوک رضا بهشتی معز

Print Friendly, PDF & Email