همه به صف اند!

محمد امجد:

كاريكاتورى گويا از وضع و حال امروز ايران!

همه به صف‌اند!
همه تابع نظم و قانون‌اند!
همه وضعيت دولت_بد را به وضعيت_بی‌دولتى(آنارشى) ترجيح مى‌دهند!
همه آرزوى رفاه و امنيت دارند!
همه طالب ثروت، قدرت و منزلت‌اند!
همه ، تساوى و برابرى از برخوردارى‌هاى اجتماعى را دوست دارند! (تأكيد مى‌كنم “دوست دارند!” و “دوست داشتن ” اعم از طالب بودن و پی‌گيربودن است)

و همه …. گريز و گزيرى ندارند كه به :

ترانه‌هاى_رنگين_به_لطيفه‌هاى_شيرين_شارلاتان‌ها دل‌خوش و اميدوار باشند!( منظور از شارلاتان رجال سياست و دولت است و البته شارلاتانى تنها فضيلت مفيد و مقبول و ضرورى دولت‌مردى است!)

خداى رحمت كناد افلاطون يونانى را و امام خمينى را كه چه آرزوهاى_يوتوپيك اى براى تعالى و بهبودى اين شرلازم (دولت) در ذهن وضمير خود مى‌پروراندند!

گويا هنوز حق با آنارشيست هاى قرن نوزدهمى است كه وضعيت_آنارشى و بی‌دولتى را اخلاقا مرجح مى‌دانستند!
البته هم يوتوپياگرايان و هم آنارشى‌جويان ، گويا در يك نقطه به هم مى‌رسند؛ “دولت يوتوپيك فقط يك آرزوست كه در نقد و نفى هرگونه دولت جائر و ظالمى به مثابه ستاره راهنما عمل مى‌كند و آنارشى هم فقط يك آرزوست كه در نقد قدرت مسلط (دولت) از خلاف_آمدعادت طلب كام مى‌كند
كوتاه سخن، جمع هر دو آرزوى يوتوپيك (افلاطون/ باكونين) فقط در يك حالت متصور است!
دولت_حداقلى

پ.ن:
قابل توجه مخالفان و موافقان ولايت فقيه/فيلسوف/نبى كه در نفى واثبات سربى صاحب نتراشند!
قانون اساسى فعلى بايد از همه اين آرزوانديشى هاى خام و ناكام هرس شود؛” پس سخن كوتاه
بايد والسلام!”


Print Friendly, PDF & Email