اداره و رهبری کشور در شرایط کرونا

همه فکر می‌کنند شرایط کنونی ایران و شیوه اداره کشور مطلوب نیست و باید کاری کرد.

در بن‌بست گیر افتاده‌ایم. این واقعیتی است که رهبری کشور بتدریج و با برنامه کار را بجایی رسانده که ایران فقیر و ناتوان و دانایانِ توانا، آواره، اندک و عاجز از هر اقدام شده‌اند.

می دانیم که اگر حتی روح قانون (نه کالبد و صورت مصوب آن) بر اداره کشور حاکم بود، رهبری به عنوان شهروندی مسئول این وضعیت و تحمیل انبوه خسارات و فلج مزمن ایران باید بی‌درنگ از قدرت خلع و محاکمه می‌شد. اما بر این باوریم که هیچ رهبری هرگز نمی‌تواند بدون داشتن عوامل و همراهانی مصلحت اندیش و فرصت‌طلب، چنین وضع اسفناکی بیافریند. خائنان به ایران و اسلام در میان خود ما هستند. درد مزمن ایران داشتن حاکمانی مستبد و خودرای نیست، پرورش مردان و زنانی فرصت‌طلب است که درهر شرایط کمربسته اوامرند و درهیچ زمانی بدهکار نمی‌شوند.

کسانی که با ابلیس هم شراکت می‌کنند و به عنوان دیده‌ بانانی وجیه، رند و زیرک بر شانه خلایقی انبوه نشسته‌اند. آنها اوضاع را رصد می‌کنند تا مبادا عقب بمانند و درهر زمانه‌ بسته به مصلحت “شریک خیر” و “منزه از شر”ند. اینها کسانی‌ند که همیشه بهره‌مندند، شریک دزد و رفیق قافله‌اند، با همه چای می‌نوشند و حرف درشت و تیز نمی‌زنند، خطر نمی‌کنند، هزینه نمی‌دهند، تحمل مشقت و ملامت ندارند، پخته خوارند و همیشه بر سرِ کار. نسبتی با ضعفا ندارند اما صلح کل‌ند و مدام در تدارک آینده‌. اینها اشرار کشور و بلای جان ملت‌، اما از خود ملت‌ند ! این سوارکاران شیاد در هر پیشه‌ی سودمند و آبرومندی، صاحب عنوان‌ند و در سکوت و تقیه و همراهی و همرایی با قدرت بالاتر (هرکه باشد) استادند. مزاج‌گو و خوش مجلس‌ند، استاد ممکنات، ماهر در فنون و برای هر مشکلی نسخه‌ای در آستین دارند. اینها را بشناسید بر شانه‌های ما و شما نشسته‌اند و اگر شانه سواری به هر حاکمی بدهند، او با اعتماد و قدرت کامل خرمن دین و دولت خواهد سوزانید. تا ریشه چنین طایفه رندی نسوزد، در بر همین پاشنه خواهد چرخید، جمهوری باشد یا سلطنتی، قدسی باشد یا عرفی !

مجتبی ناظری

Print Friendly, PDF & Email