بخت خواب آلود ما…

بخت خواب آلود ما…

✍ حمیدرضا عابدیان

برای کسانی که مایلند انقلاب بزرگ ۵۷ را به دقت واکاوی کنند، هیچ تفسیر و تاویلی نمی تواند جای اسنادی را که در همان روزها ثبت و ضبط شده اند، پرکند. این اسناد، بی هیچ واسطه ای ما را به عمق انقلاب پرتاب می کنند و به ما این امکان را می دهند تا هرم نفس های یک نسل عاصی را بر گونه هامان حس کنیم، رنج هاشان را بشناسیم و آمال و ایده هاشان را به دقت وارسی کنیم.

چنین اسنادی، به تنهایی کافی اند تا همه ی آنچه را که بدخواهان این مرز و بوم، طی این همه سال، علیه یکی از شورانگیزترین قیام های ملی ما رشته اند، پنبه کنند.

چنین اسنادی، به تنهایی قادرند تا علیرغم همه ی راهها و بیراهه هایی که حکومت برآمده از انقلاب پیموده است، از نسل انقلابی ۵۷ اعاده حیثیت کنند، نسلی که به ناروا، متهم به خواب زدگی، قدرناشناسی و ناسپاسی ست!

نامه ی زنده یاد مصطفی رحیمی به “امام خمینی” که در تاریخ دهم دی ماه ۱۳۵۷ نوشته شده است، یکی از این اسناد است. این نامه، آنقدر خواندنی و آنقدر درخشان است که انتخاب فرازهایی از آن برای معرفی، تقریبا غیر ممکن است.

رحیمی در این نامه، هم تصویری بشکوه از انقلاب ۵۷ و زمینه های آن بدست می دهد، هم به رهبری نبوغ آمیز آیت الله خمینی اذعان می کند، هم استقرار حکومت دینی را مبتنی بر شواهد تاریخی و ادله ی عقلی نقد می کند، هم آینده ی آن را پیش بینی می کند، هم به آسیب شناسی انقلاب و انقلابیون می پردازد و هم موقعیت خاص ایران و مداخله ی قدرت های خارجی برای جلوگیری از رشد و توسعه ی آن را از نظر دور نمی دارد…..

رحیمی امیدوار بود که انقلاب ۵۷ ، با امتزاج دموکراسی و سوسیالیسم و معنویت، راهی به آزادی و برابری و عرفان بگشاید.

نمی دانم که آیت الله خمینی این نامه را خوانده بوده است یا خیر، اما امیدوارم خلف او و همراهانش در این روزهای حرمان زده و در چهل و یکمین سالگشت انقلاب ۵۷ ، این نامه را که در نهایت ادب و انصاف و روشن بینی نوشته شده است، بخوانند.

امیدوارم نسل هایی که از پی آمده و انقلاب ۵۷ را، انقلاب مشتی جاهل و نادان می دانند که در طلب ارتجاع، دست از رشد و توسعه و ترقی کشیدند، حوصله کرده و این نامه را بخوانند.

امیدوارم کسانی که با صداقت قلبی و با خلوص نیت، در صفوف سه گانه ی “اصلاح طلبی” و “تحولخواهی” و “براندازی” نشسته اند، وقت بگذارند و این نامه ی مفصل را خوانده و هر کدام به سهم خویش، توشه ی خود را از آن بردارند.

انقلاب ۵۷ باید به سرچشمه های نخستین خود بازگردد. چنین باد.

برای دیدن کامل نامه مصطفی رحیمی اینجا را کلیک کنید.

Print Friendly, PDF & Email