خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی دهد

خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی دهد مگر آن که آنان وضع خود را تغییر دهند.

دولت و ملتی که سرمایه های ارزشمند مادی، معنوی و انسانی خود را به بهانه های واهی و ارزان از کف بدهد، نمی تواند به اصلاح امور خویش امیدوار باشد. جامعه ای که در آن عالمان، نخبگان و وارستگان  «مبغوض»، و کج اندیشان، منحرفان و تشنگان جاه و مقام «محبوب» باشند، نمی تواند جز تضعیف اخلاق و معنویت،  کاهش رشد اقتصادی و افزایش فساد مالی و سیاسی، و بی بند و باری اجتماعی و فرهنگی را انتظار داشته باشد.

  کسانی که تصور کنند به جای «تدبیر و رفتار عاقلانه» در عرصه سیاست خارجی و «استفاده از تجارب رجال سیاسی و دیپلمات های کار کشته» و «رعایت اصول دیپلماسی» مبتنی بر آموزه های دینی، با خواندن دعا در سازمان های بین المللی و شعار دادن، می توان جهان را مدیریت کرد، در عرصه سیاست خارجی یک کشور چه دستاوردی خواهند داشت؟!

نظام آفرینش به صورت غیر عادی و بر اساس معجزه  اداره نمی شود، معجزه جنبه استثنایی دارد، در حالی که جهان بر اساس قاعده و قانون اداره می شود. قانون الهی هم در این زمینه «دگرگونی وضع اقوام و ملت ها از مسیر خواست و اراده و اقدام خود آن هاست.»

تحقیقا هیچ قوم و ملتی بدون آن که خود خواهان تغییر و دگرگونی مثبت یا منفی، در وضع خود باشد و در آن جهت حرکت و اقدام نماید، نباید انتظار تغییر و دگرگونی داشته باشد. گرچه هر تغییری به اراده و مشیت الهی بستگی دارد، اما خداوند با صدای رسا و شفاف اعلام کرده که بدون اراده و مشیت و اقدام خود مردم، دست به تغییر نمی زند و اقدامی نمی کند.

مجتبی ناظری

Print Friendly, PDF & Email