همچنان در “سه نقطه درمانی!”

همچنان در “سه نقطه درمانی!” در مطلب قبلی عرض کردم که چرا “چاره کار را سه نقطه درمانی می‌دانم! و نیاز به تکرار مقدمات پیش گفته نیست.
حالا بنده از شما شهروند فرهیخته، پاستوریزه، مبادی آداب می‌پرسم :”وقتی مواجه با این خبر می‌شوید (قصه پرغصه محمدعلی نجفی که احتمال کاندیداتوری ریاست جمهوری‌اش می‌رفت بعد از شیخ حسن کلید شکسته!) به مقامات کشور از صدر تا ذیل چه می‌گویید؟!” مثلا به طائب (با طاء دسته دار ونه تاء
دونقطه!) چه می‌گویید؟! “سه نقطه طائب؟!” یا حجةالاسلام طائب؟! به مافوق سه نقطه طائب چه می‌گویید؟!
“مقام معظم سه نقطه؟! یا مقام معظم کدخدا؟! یا “مقام نصب کننده سه نقطه بر مقدرات مملکت؟!”
به صرافان قم و نجف چه می‌گوئید؟!
مراجع محترم تقلید؟! یا”مفتیان مفتخور پرور؟!” که این‌همه ظلم و جنایت را می‌ببینند و می‌شنوند و هنوز تنها منکری که در ممالک محروسه رواج دارد را موسیقی و زلف پریشان دختران حواء می‌دانند و می‌خوانند؟! بهتر نیست حداقل به رعیت اجازه دهیم به جای…(سه نقطه) حرف دلشان را بزنند و در شناساندن اعضاء نامحترم پیکره اجتماع ( مانند اعضاء نامحترم بدن!) به جای … با اشاره دوربین و قلم صریحا بگویند و بنویسند و به تصویر کشند؟!
خب ، از دوحال خارج نیست! یا باید …”سه نقطه” را در فرهنگ آشفته و آلوده خودمان درمان کنیم و یا پدیدآورندگان و مدافعان این فرهنگ منحط و بیمار را ” سه نقطه درمانی” کنیم؟
بسم الله! این گوی و این میدان!
انتخاب با شماست!.
کدام‌یک را وافی به مقصود می‌دانید؟!

محمد امجد

Print Friendly, PDF & Email